Υπάρχουν στιγμές στον αθλητισμό που ξεπερνούν τα όρια ενός απλού αγώνα. Στιγμές που μετατρέπονται σε μνήμη, σε συναίσθημα, σε κομμάτι της ιστορίας. Μία τέτοια βραδιά ήταν ο τελικός της EuroLeague το 2012, όταν ο Ολυμπιακός πέτυχε μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές που έχουν καταγραφεί ποτέ στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, λυγίζοντας την πανίσχυρη ΤΣΣΚΑ Μόσχας με τρόπο που έμοιαζε βγαλμένος από κινηματογραφικό σενάριο.
Η ομάδα του Ντούσαν Ίβκοβιτς ταξίδεψε στο Final Four της Κωνσταντινούπολης χωρίς να θεωρείται φαβορί. Αντιθέτως, οι περισσότεροι πίστευαν πως η παρουσία της εκεί ήταν ήδη υπέρβαση. Ο Ολυμπιακός είχε χαμηλό μέσο όρο ηλικίας, περιορισμένο μπάτζετ σε σχέση με τα ευρωπαϊκά μεγαθήρια και απέναντί του συλλόγους γεμάτους αστέρες και εμπειρία. Όμως εκείνη η ομάδα είχε κάτι που δεν μετριέται με αριθμούς: χαρακτήρα, πίστη και ψυχή.
Στον ημιτελικό απέναντι στην Μπαρτσελόνα, ο αρχηγός Βασίλης Σπανούλης έδειξε από νωρίς ότι ήταν αποφασισμένος να οδηγήσει τον Ολυμπιακό μέχρι το τέλος της διαδρομής. Με 21 πόντους και 6 ασίστ, πραγματοποίησε μία ηγετική εμφάνιση, παίρνοντας από το χέρι τους «ερυθρόλευκους» και στέλνοντάς τους στον μεγάλο τελικό. Εκεί, όμως, τους περίμενε το απόλυτο φαβορί της διοργάνωσης.
Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας μπήκε στον τελικό επιβεβαιώνοντας τον τίτλο του φαβορί. Με ποιότητα, εμπειρία και πληθώρα λύσεων, έδειχνε να ελέγχει απόλυτα τον ρυθμό του αγώνα. Στα μέσα της τρίτης περιόδου, η διαφορά έφτασε στους 19 πόντους (53-34), με τον Ολυμπιακό να μοιάζει ανήμπορος να ακολουθήσει. Οι περισσότεροι πίστεψαν πως το τρόπαιο είχε ήδη κριθεί.
Όχι όμως οι παίκτες του Ίβκοβιτς.
Με πείσμα και απίστευτη αυταπάρνηση, οι «ερυθρόλευκοι» άρχισαν να ροκανίζουν τη διαφορά κατοχή με κατοχή. Η άμυνα έγινε πιο σκληρή, οι επιθέσεις πιο αποφασιστικές και η αυτοπεποίθηση άρχισε να αλλάζει πλευρά. Ο Ολυμπιακός έτρεξε ένα εντυπωσιακό επιμέρους 28-8 και μέσα σε λίγα λεπτά επέστρεψε από την άβυσσο, βάζοντας τεράστια πίεση στην ομάδα της Μόσχας.
Το φινάλε ήταν δραματικό. Με το σκορ οριακό και τα δευτερόλεπτα να κυλούν βασανιστικά, ο Ραμούνας Σισκάουσκας αστόχησε σε δύο κρίσιμες βολές, δίνοντας στον Ολυμπιακό μία τελευταία ευκαιρία. Η μπάλα πήγε στα χέρια του Σπανούλη. Ο ηγέτης των Πειραιωτών διείσδυσε, τράβηξε πάνω του την άμυνα και την κατάλληλη στιγμή πάσαρε στον Γιώργο Πρίντεζη.
Όσα ακολούθησαν έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη κάθε φίλου του μπάσκετ.
Ο Πρίντεζης, με απόλυτη ψυχραιμία, εκτέλεσε το πιο ιστορικό «πεταχτάρι» της καριέρας του σχεδόν στην εκπνοή. Η μπάλα αναπαύτηκε στο καλάθι και ο χρόνος πάγωσε. Ο Ολυμπιακός είχε ολοκληρώσει το αδιανόητο. Από το -19 στην κορυφή της Ευρώπης. Παίκτες, προπονητές και φίλαθλοι ξέσπασαν σε ξέφρενους πανηγυρισμούς, ενώ στον Πειραιά και σε ολόκληρη την Ελλάδα οι εικόνες χαράς έμοιαζαν ατελείωτες.
Δεν ήταν απλώς μία κατάκτηση τροπαίου. Ήταν ένας θρίαμβος πίστης απέναντι στη λογική, μία υπενθύμιση πως στον αθλητισμό τίποτα δεν τελειώνει πριν ακουστεί η τελευταία κόρνα. Εκείνο το βράδυ του 2012, ο Ολυμπιακός δεν κατέκτησε μόνο τη δεύτερη Ευρωλίγκα της ιστορίας του. Κατέκτησε μία θέση στην αιωνιότητα του ευρωπαϊκού μπάσκετ.
