Υπάρχουν βραδιές που μια ομάδα χάνει επειδή ο αντίπαλος είναι καλύτερος. Υπάρχουν και βραδιές που χάνει επειδή η ίδια μοιάζει να έχει ξεχάσει τι ακριβώς πρέπει να κάνει μέσα στο γήπεδο. Ο Παναθηναϊκός στο Καραϊσκάκη ανήκε ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Το 1-0 από τον Ολυμπιακό ίσως να μοιάζει «τιμητικό» αν δει κανείς την εικόνα του αγώνα. Γιατί οι «πράσινοι» κατάφεραν κάτι που σπανίζει ακόμα και σε ομάδες που παλεύουν για την παραμονή: ολοκλήρωσαν ντέρμπι χωρίς ούτε μία τελική στην εστία. Ούτε μία. Ο Τζολάκης πέρασε ένα από τα πιο ήσυχα βράδια της καριέρας του, σε ματς που θεωρητικά είχε χαρακτήρα τελικού για τη μάχη της δεύτερης θέσης.
Ο Ράφα Μπενίτεθ είχε ξαναδεί την ομάδα του να δυσκολεύεται στη δημιουργία, αλλά αυτό που παρουσιάστηκε στο Φάληρο ήταν το απόλυτο ποδοσφαιρικό κενό. Πέντε τελικές συνολικά, όλες εκτός στόχου και οι περισσότερες περισσότερο απόγνωση παρά οργανωμένη προσπάθεια. Ο Παναθηναϊκός κυκλοφορούσε την μπάλα χωρίς ένταση, χωρίς ιδέα και κυρίως χωρίς καμία διάθεση να «χτυπήσει» τον αντίπαλο.
Οι μεσοεπιθετικοί εξαφανισμένοι. Ο Αντίνο έμοιαζε να παίζει άλλο παιχνίδι, ο Ταμπόρδα χάθηκε μέσα στην πίεση και ο Σφιντέρσκι έδινε μάχη μόνος του με τα στόπερ του Ολυμπιακού. Μόνο ο Τεττέη έδειχνε διάθεση να κουβαλήσει μπάλα και να προκαλέσει κάποια αναστάτωση, αλλά ένας παίκτης δεν φτάνει για να αλλάξει τη μοίρα ενός ντέρμπι.
Το πιο ανησυχητικό για τον Παναθηναϊκό δεν είναι καν η ήττα. Είναι η εικόνα ομάδας που δεν ξέρει πώς να επιτεθεί. Ο Ολυμπιακός πίεζε ψηλά και οι «πράσινοι» αντιδρούσαν λες και τους έπεσε ξαφνικά δύσκολο διαγώνισμα χωρίς να έχουν διαβάσει. Κανένα πλάνο διαφυγής, καμία κάθετη σκέψη, καμία συνεργασία που να βγάζει προοπτική φάσης.
Κι όταν σε ντέρμπι «αιωνίων» φεύγεις χωρίς να αναγκάσεις τον αντίπαλο τερματοφύλακα σε ούτε μία επέμβαση, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς αγωνιστικό. Είναι θέμα ποδοσφαιρικής ταυτότητας.
Ο Παναθηναϊκός του Μπενίτεθ μοιάζει ολοένα και περισσότερο με ομάδα που παίζει για να μη χάσει. Το πρόβλημα είναι ότι έτσι όπως αγωνίζεται, δύσκολα θα κερδίζει κιόλας.
