Ο αποκλεισμός του Παναθηναϊκού από τη Βαλένθια στα playoffs της Ευρωλίγκας μπορεί να ήρθε με τρόπο που άφησε πικρία και έντονα συναισθήματα, όμως στο τέλος της ημέρας η κατάληξη της σειράς μοιάζει απόλυτα συμβατή με την εικόνα που παρουσίασαν οι δύο ομάδες σε όλη τη διάρκεια της σεζόν. Η Βαλένθια απέδειξε πως ήταν πιο έτοιμη, πιο οργανωμένη και κυρίως πιο συνεπής αγωνιστικά, κατακτώντας δίκαια την ιστορική πρόκριση στο Final Four.
Η σειρά είχε όλα όσα χαρακτηρίζουν μια κλασική ευρωπαϊκή μονομαχία υψηλού επιπέδου: παιχνίδια που κρίθηκαν στις λεπτομέρειες, μεγάλες ανατροπές, ένταση, δυνατές προσωπικότητες και φινάλε στην τελευταία κατοχή. Παρ’ όλα αυτά, το τελικό αποτέλεσμα δεν αποτέλεσε έκπληξη για όσους παρακολουθούσαν προσεκτικά την πορεία των δύο ομάδων μέσα στη χρονιά. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι στο Final Four προκρίθηκαν τελικά οι τέσσερις ομάδες που είχαν τερματίσει ψηλότερα στην κανονική περίοδο.
Ο Παναθηναϊκός μπορεί να βρέθηκε μπροστά με 2-0 στη σειρά και να έδειχνε πως κρατά την πρόκριση στα χέρια του, όμως η εξέλιξη των αγώνων αποκάλυψε τις βαθύτερες αδυναμίες που τον συνόδευαν από το ξεκίνημα της σεζόν. Η ανισορροπία στο ρόστερ, η έλλειψη ξεκάθαρης αγωνιστικής ταυτότητας και η συνεχής μεταφορά της πίεσης σε εξωαγωνιστικά ζητήματα δημιούργησαν ένα περιβάλλον που τελικά λειτούργησε εις βάρος της ομάδας.
Ακόμη και μετά τις δύο μεγάλες νίκες στην Ισπανία, αντί το «τριφύλλι» να προσεγγίσει τα επόμενα παιχνίδια με ηρεμία και συγκέντρωση, η συζήτηση μετατοπίστηκε σε προκλήσεις, δηλώσεις, διαιτησία και ένταση εκτός παρκέ. Η διαχείριση της κατάστασης από τη διοίκηση και το τεχνικό επιτελείο έμοιαζε να αποπροσανατολίζει την ομάδα τη στιγμή που χρειαζόταν καθαρό μυαλό και αγωνιστική πειθαρχία.
Παράλληλα, ο Εργκίν Αταμάν εγκατέλειψε στοιχεία που είχαν φέρει επιτυχία στα δύο πρώτα παιχνίδια της σειράς. Ο Παναθηναϊκός έδειξε να παρασύρεται σε ένα παιχνίδι ατομικών ενεργειών και προσωπικών πρωτοβουλιών, μακριά από τη δομημένη λειτουργία που απαιτούν τέτοιου επιπέδου αναμετρήσεις. Η εικόνα στα δύο παιχνίδια του ΟΑΚΑ ήταν προβληματική, με την ομάδα να εμφανίζεται χωρίς ενέργεια, χωρίς συνοχή και με μια αίσθηση υπερβολικής σιγουριάς ότι η πρόκριση θα έρθει με κάποιον τρόπο.
Το πέμπτο και καθοριστικό παιχνίδι στη «Roig Arena» αποτέλεσε ίσως την πιο χαρακτηριστική αποτύπωση των φετινών αδυναμιών του Παναθηναϊκού. Οι «πράσινοι» παρουσιάστηκαν ασύνδετοι, χωρίς δημιουργία και με εμφανή δυσκολία στην κυκλοφορία της μπάλας. Οι 13 ασίστ και τα ισάριθμα λάθη αποτύπωσαν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο την προβληματική επιθετική λειτουργία της ομάδας. Ακόμη και όταν η Βαλένθια έδειχνε νευρική και ευάλωτη, ο Παναθηναϊκός δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία.
Η αντίδραση του Αταμάν στο ημίχρονο, με δημόσια επίπληξη προς τον Τι Τζέι Σορτς — έναν από τους κορυφαίους παίκτες της ομάδας στη σειρά — φάνηκε περισσότερο ως κίνηση εκτόνωσης παρά ουσιαστικής αγωνιστικής παρέμβασης. Η εικόνα δεν άλλαξε σημαντικά στο δεύτερο μέρος και το τέλος ήρθε φυσιολογικά.
Αντίθετα, η Βαλένθια παρουσίασε σε όλη τη σειρά μια ομάδα με ξεκάθαρη φιλοσοφία και σαφές πλάνο. Με βαθύ ροτέισον, σωστή κατανομή ρόλων και συλλογικό μπάσκετ, η ισπανική ομάδα κατάφερε να αναδείξει το σύνολο πάνω από τις μονάδες. Η δουλειά, η οργάνωση και η συνοχή υπερίσχυσαν απέναντι στο ατομικό ταλέντο και τις προσωπικότητες
Πλέον, για τον Παναθηναϊκό αρχίζει η πιο κρίσιμη περίοδος. Ανεξάρτητα από την εξέλιξη των εγχώριων υποχρεώσεων, η ομάδα καλείται να πάρει σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον της. Όχι μόνο σε επίπεδο προσώπων, αλλά κυρίως σε επίπεδο φιλοσοφίας και κατεύθυνσης.
