Η Εθνική Ιταλίας καλείται για μια ακόμη φορά να αλλάξει σελίδα και το μεγάλο στοίχημα
Η ιστορία επαναλαμβάνεται για την Ιταλία, που μετά από ένα ακόμα κάζο καλείται να βρει νέο ομοσπονδιακό τεχνικό (αν θέλει να στοχεύσει ψηλότερα) και να ξεκινήσει από την αρχή το , αν όχι γκρεμισμένο, σίγουρα με σοβαρά ρήγματα οικοδόμημα της Εθνικής. Ο Τζενάρο Γκατούζο βρίσκεται ουσιαστικά στην έξοδο, με το συμβόλαιό του να ολοκληρώνεται σύντομα (Ιούνιο) και τις εξελίξεις στη διοίκηση (παραίτηση Γκαμπριέλε Γκραβίνα και Τζιανλουίτζι Μπουφόν) να καθιστούν δύσκολη την παραμονή του. Συνεπώς επιστρέφει ξανά σε γνώριμες και “βαριές” λύσεις όπως ο Ρομπέρτο Μαντσίνι και ο Αντόνιο Κόντε.
Όποιος κι αν αναλάβει, θα ξεκινήσει από την υπάρχουσα βάση παικτών, χωρίς ριζικές αλλαγές στο ρόστερ, αλλά με πιθανές διαφοροποιήσεις σε ρόλους και ιεραρχίες, καθώς το βασικό πρόβλημα δεν εντοπίζεται στην ποιότητα, αλλά στη νοοτροπία (με το άξεντ του Gio Kay) και τη διαχείριση της πίεσης. Δεν είναι γραμμένο σε κάποια πέτρα ότι ο Μπαρέλα ή ο Μπαστόνι πρέπει να είναι βασικοί πάντοτε, αλλά δεν έχει και νόημα να τα γκρεμίσεις όλα σε μια στιγμή σύγχυσης και παρόρμησης.
Η Ιταλία συνεχίζει να δείχνει φόβο στα κρίσιμα – ”do or die” παιχνίδια, παίζοντας παθητικά και αδυνατώντας να επιβληθεί ακόμη και απέναντι σε αντιπάλους στα μέτρα της, όπως φάνηκε και στην αναμέτρηση με τη Βοσνία, αλλά και σε προηγούμενες διοργανώσεις όχι και τόσο μακρινές .Στο Ουκρανία–Ιταλία 0-0 για την πρόκριση στο Euro 2024 όπου η ”Aτζούρι” πήραν την πρόκριση με την ”ψυχή στο στόμα”, το Κροατία–Ιταλία 1-1 (με γκολ στο 90′ η ομάδα του Σπαλέτι πήρε την πρόκριση), και το Ελβετία–Ιταλία 2-0 στους «16» , παιχνίδι στο οποίο η γείτονα ηττήθηκε με κάτω τα χέρια. Πρώτο ,λοιπόν μέλημα του νέου τεχνικού είναι να αλλάξει αυτή την ”λουζεριά” που έχει εμποτίσει την ομάδα.
Όσον αφορά τους δύο επικρατέστερους υποψηφίους αντικαταστάτες του Γκατούζο , ο Μαντσίνι προσφέρει εμπειρία και γνώση του περιβάλλοντος, Υπάρχει ερωτηματικό, όμως για το αν μπορεί να επαναλάβει την επιτυχία του παρελθόντος. Βέβαια η αποχώρηση του Μαντσίνι στο παρελθόν είχε εξελιχθεί … όχι και τόσο καλά σε σημείο να υπάρχουν απειλές για νομικές ενέργειες εναντίον της μέχρι πρότινος διοίκησης της Ιταλικής Ομοσπονδίας. Ωστόσο η απομάκρυνσή της εξομαλύνει μια ενδεχόμενη επιστροφή του έμπειρου τεχνικού.Στην περίπτωση του Κόντε, μοναδικό εμπόδιο το γεγονός ότι δεσμεύεται ακόμη με σύλλογο (Νάπολι) και η ανάληψη του πόστου απαιτεί άμεση διαθεσιμότητα στην παρούσα φάση.
Οι εναλλακτικές είναι περιορισμένες. Ο Μασιμιλιάνο Αλέγκρι θα φάνταζε ως ο ιδανικός ομοσπονδιακός για πολλούς, αλλά δεσμέυεται από τη Μίλαν. Ο προπονητής της προ Γκατούζο εποχής, Λουτσιάνο Σπαλέτι έχει κάνει ‘ηδη τον κύκλο του και ο Τζιαν Πιέρο Γκασπερίνι είναι στη Ρόμα. Συνεπώς και οι τρεις τους δεν αποτελούν ρεαλιστικές επιλογές τη δεδομένη στιγμή.
Ονειρικό αλλά μακρινό σενάριο από το εξωτερικό φαντάζει η περίπτωση του Πεπ Γκουαρντιόλα. Μια επιλογή που θα άλλαζε τα δεδομένα, αλλά συγκεντρώνει μικρές πιθανότητες υλοποίησης. Το μέλλον του Ισπανού στη Μάντσεστερ Σίτι είναι αβέβαιο, αλλά χωρίς την βοήθεια χορηγών η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας προπονητή από το ψηλότερο ράφι θα παραμείνει όνειρο θερινής νυκτός. Η περίπτωση του Πεπ είναι μακρινή και για άλλον πιο απλό λόγο. Οι Ιταλοί δεν φημίζονται για την ”ξενομανία” τους στους ομοσπονδιακούς τεχνικούς. Τελευταία φορά που μη Ιταλός ανέλαβε τον πάγκο της ”Σκουάντρα Ατζούρα” ήταν ο Αργεντινός Ελένιο Ερέρα τη δεκαετία του 60′. Κι αυτός για λίγες ”παραστάσεις”.
Συνετό θα ήταν ο διάδοχος του Γκατούζο να είναι ηχηρό όνομα. Αν είναι να έρθει κάποιος μετρίου επιπέδου ας παραμείνει ο νυν που στο κάτω κάτω ξέρει και τους παίκτες κι έχει τη σχετική εμπειρία. Σε κάθε περίπτωση, η Ιταλία καλείται να αποφασίσει αν θα επιλέξει τη σιγουριά ή μια πιο ριζική αλλαγή, έχοντας ως βασικό στόχο να αποκτήσει ξανά ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα.
Γιώργος Π. Ρουμελιώτης
