Ο Ολυμπιακός είναι ένας οργανισμός που έχει μάθει να ζει με την πίεση της επιτυχίας. Στο «λιμάνι», η ήττα δεν αποτελεί απλώς ένα κακό αποτέλεσμα· είναι κάτι που δύσκολα γίνεται αποδεκτό. Η νοοτροπία των συνεχόμενων τίτλων και των υψηλών απαιτήσεων έχει διαμορφώσει ένα περιβάλλον όπου κάθε στραβοπάτημα μεγεθύνεται.
Σε αυτό το απαιτητικό πλαίσιο, ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ εμφανίζεται ως μια ήρεμη αλλά σταθερή δύναμη. Πριν ακόμη από την έναρξη των πλέι οφ και το κρίσιμο παιχνίδι με την ΑΕΚ, είχε περάσει ξεκάθαρο μήνυμα στους παίκτες του: πίστη στην κατάκτηση του τίτλου. Δεν επρόκειτο για επικοινωνιακή τακτική, αλλά για βαθιά πεποίθηση, βασισμένη στην ποιότητα του ρόστερ.
Ωστόσο, η ήττα με 0-1 έφερε αναταράξεις. Για περίπου δύο εβδομάδες, η ομάδα βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης κριτικής, ακόμη και απαξίωσης. Αποφάσεις όπως το ρεπό πριν από το ντέρμπι προκάλεσαν αντιδράσεις, παρά το γεγονός ότι τέτοιες πρακτικές είναι κατοχυρωμένες – έστω και προαιρετικά – μέσω της FIFPRO. Σε περιόδους πίεσης, ακόμη και οι πιο λογικές επιλογές μπορούν να παρερμηνευτούν.
Η πραγματικότητα μέσα στον Ρέντη ήταν δύσκολη. Η ψυχολογία αρκετών παικτών είχε επηρεαστεί σημαντικά, κάτι που φαινόταν ακόμη και στην καθημερινή προπόνηση. Εκεί φάνηκε ο τρόπος διαχείρισης του Μεντιλίμπαρ: χωρίς ένταση, χωρίς φωνές, αλλά με στοχευμένη επικοινωνία και προσωπικές συζητήσεις. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε σε παίκτες-κλειδιά, όπως ο Τσικίνιο, που αργότερα διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο.
Η νίκη στο ντέρμπι απέναντι στον Παναθηναϊκός δεν έφερε μόνο βαθμούς, αλλά και ηρεμία. Μια ηρεμία που, έστω προσωρινά, αποφόρτισε την ομάδα και επανέφερε την αυτοπεποίθηση. Παρ’ όλα αυτά, ο Βάσκος τεχνικός παραμένει σε εγρήγορση. Η πίστη του στον τίτλο δεν κλονίστηκε ποτέ και η στάση του απέναντι στην κριτική ήταν ξεκάθαρη: αγνόηση και προσήλωση στον στόχο.
Στον Ολυμπιακό, άλλωστε, η πίεση δεν φεύγει ποτέ. Αυτό που αλλάζει είναι ο τρόπος που τη διαχειρίζεσαι — και εκεί, ο Μεντιλίμπαρ δείχνει να έχει βρει τη σωστή συνταγή.
