Από την αβεβαιότητα στην ελεγχόμενη αισιοδοξία πέρασε ο Ολυμπιακός μέσα σε λίγες ημέρες, επιβεβαιώνοντας ότι στα πλέι οφ τίποτα δεν μένει σταθερό για πολύ. Η ήττα της πρεμιέρας από την ΑΕΚ στο Καραϊσκάκη έφερε γκρίνια και προβληματισμό, όμως το «διπλό» στη Λεωφόρο απέναντι στον Παναθηναϊκός άλλαξε το κλίμα και –κυρίως– την ψυχολογία.
Ο κοινός παρονομαστής αυτής της μετάβασης δεν είναι άλλος από τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Ο Βάσκος τεχνικός έδειξε για ακόμη μια φορά ότι στα δύσκολα επιστρέφει στα βασικά: καθαρό πλάνο, συγκεκριμένοι ρόλοι και πίστη σε ένα σύστημα που γνωρίζει καλά. Το 4-2-3-1 που επέλεξε στη Λεωφόρο δεν ήταν απλώς μια τακτική επιλογή· ήταν η επιστροφή σε μια αγωνιστική ταυτότητα που είχε αρχίσει να ξεθωριάζει.
Κομβικός σε αυτή τη λειτουργία ήταν ο Τσικίνιο, ο οποίος με την παρουσία του ανάμεσα στις γραμμές έδωσε ρυθμό, σύνδεση και καθαρό μυαλό στο επιθετικό παιχνίδι. Δίπλα του, ο άξονας με τον Ντάνι Γκαρθία και τον Σαντιάγκο Έσε πρόσφερε ισορροπία, ένταση και σωστές αποστάσεις – στοιχεία απαραίτητα σε ματς υψηλής πίεσης.
Στη δεξιά πλευρά, η συνεργασία του Κοστίνια με τον Ροντινέι αποτέλεσε ξανά σημείο αναφοράς. Αμυντική ασφάλεια και επιθετική παραγωγή συνδυάστηκαν ιδανικά, με τον δεύτερο να «κλειδώνει» τη νίκη, επιβεβαιώνοντας πόσο καθοριστικός είναι στα μεγάλα παιχνίδια. Παράλληλα, ο Ζέλσον Μαρτίνς εκμεταλλεύτηκε τους χώρους και προκάλεσε συνεχείς ρωγμές, ενώ στην κορυφή ο Αγιούμπ Ελ Καμπί παραμένει η σταθερά που εμπιστεύεται χωρίς δεύτερη σκέψη ο προπονητής του.
Η αμυντική τετράδα με τους Κωνσταντίνο Τζολάκη, ΠαναγιώτηΡέτσο, Λορέντσο Πιρόλα και Φρανσίσκο Ορτέγκα λειτούργησε με συνοχή, δείχνοντας ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να στηριχθεί σε μια στιβαρή βάση στο πιο κρίσιμο σημείο της σεζόν.
Με το βλέμμα πλέον στραμμένο στην Τούμπα απέναντι στον ΠΑΟΚ, ο Μεντιλίμπαρ δεν σκοπεύει να αλλάξει συνταγή. Θα εμπιστευτεί τον ίδιο κορμό, γνωρίζοντας πως σε αυτά τα παιχνίδια η συνοχή μετρά περισσότερο από τον αιφνιδιασμό. Ο αντίπαλος θα παίξει τα ρέστα του, όμως ο Ολυμπιακός δείχνει να ξέρει πλέον τι ζητάει στο γήπεδο.
Και αυτό, στο φινάλε, είναι συχνά το πιο καθοριστικό πλεονέκτημα.
