Ο Γιώργος Χελάκης γράφει για την εμφάνιση της Εθνικής κόντρα στην Παραγουάη και παίρνει θέση για το τι επιβάλλεται να γίνει από εδώ και πέρα
Η εμφάνιση της Εθνικής απέναντι στην Παραγουάη δεν άφησε τίποτα που να γεννά αισιοδοξία. Ήταν μια βραδιά μέτρια προς κακή, ένα παιχνίδι που όχι μόνο δεν αποτέλεσε συνέχεια των προηγούμενων ελπιδοφόρων εμφανίσεων, αλλά αντίθετα έφερε ξανά στο προσκήνιο παλιές αδυναμίες. Η ήττα με 1-0 σε ένα φιλικό παιχνίδι δεν είναι από μόνη της πρόβλημα. Εκείνο που προβληματίζει είναι η εικόνα στασιμότητας — η αίσθηση ότι η Εθνική δεν προχωρά μπροστά.
Η Παραγουάη παρουσιάστηκε με πολυπρόσωπη αμυντική διάταξη, ένταση και δυναμισμό. Έκλεισε τους χώρους, μαρκάρισε με συνέπεια και δεν επέτρεψε στην Ελλάδα να επιβάλει ρυθμό. Ωστόσο, αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία. Οι καλές ομάδες βρίσκουν λύσεις· η δική μας δεν έδειξε να έχει ούτε σχέδιο Β ούτε την απαιτούμενη επιθετική τόλμη για να διασπάσει μια οργανωμένη άμυνα.
Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο του αγώνα ήταν ίσως το εξής: όταν ο κορυφαίος παίκτης σου είναι ο στόπερ, ο Μαυροπάνος, τότε αυτομάτως αποκαλύπτεται η επιθετική ένδεια. Μία καθαρή ευκαιρία στο πρώτο ημίχρονο με τον Δουβίκα, άλλη μία στο δεύτερο με τον Τετέη και μερικά σουτ που σταμάτησαν πάνω σε σώματα αντιπάλων δεν συνιστούν σοβαρό επιθετικό απολογισμό. Η δημιουργία ήταν φτωχή, η φαντασία περιορισμένη και η ένταση στο παιχνίδι ανεπαρκής.
Η είσοδος του Κωνσταντέλια έδωσε προσωρινά ζωντάνια. Η ομάδα ανέβηκε μέτρα, προσπάθησε να πιέσει περισσότερο, όμως οι τελικές πάσες δεν πέρασαν ποτέ και το γκολ δεν ήρθε. Ήταν μια αντίδραση χωρίς ουσία, μια πίεση χωρίς καθαρό μυαλό. Την ίδια στιγμή, παίκτες από τους οποίους περιμέναμε περισσότερα — ο Τζόλης, ο Καρέτσας και ο Μπακασέτας — κινήθηκαν σε ρηχά νερά, χωρίς να μπορέσουν να αλλάξουν τη ροή του αγώνα.
Η Παραγουάη είχε ισχυρό κίνητρο, καθώς προετοιμάζεται για Μουντιάλ. Η Ελλάδα όχι. Όμως τα φιλικά υπάρχουν ακριβώς για να χτίζεις ταυτότητα και να δοκιμάζεις το αύριο. Και εδώ βρίσκεται το ουσιαστικό ζήτημα: η Εθνική μοιάζει να φοβάται το επόμενο βήμα.
Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς καλείται να δείξει περισσότερο θάρρος και τόλμη. Οι επιλογές του δεν πρέπει να αφήνουν την αίσθηση ανταμοιβής για υπηρεσίες του παρελθόντος, αλλά να βασίζονται αποκλειστικά σε όσα μπορούν να προσφέρουν οι παίκτες από εδώ και πέρα. Το φιλικό με την Παραγουάη έδειξε ότι η ομάδα δεν κάνει βήματα εξέλιξης — απλώς ανακυκλώνει πρόσωπα και ιδέες.
Η νέα γενιά υπάρχει και ζητά χώρο. Ο Τριαντής αξίζει περισσότερο χρόνο στη θέση του αμυντικού χαφ, ενώ συνολικά απαιτείται μεγαλύτερη εμπιστοσύνη σε παίκτες που μπορούν να δώσουν ενέργεια, ταχύτητα και φρεσκάδα. Η μετάβαση δεν μπορεί να γίνει διστακτικά ούτε συμβολικά. Πρέπει να γίνει αποφασιστικά.
Το επόμενο παιχνίδι με την Ουγγαρία την Τρίτη αποτελεί ευκαιρία αντίδρασης — όχι μόνο σε αποτέλεσμα, αλλά κυρίως σε νοοτροπία. Η Εθνική χρειάζεται ένταση, ρίσκο και καθαρό αγωνιστικό μήνυμα. Γιατί αν συνεχίσει να βαδίζει προσεκτικά, θα παραμείνει στάσιμη. Και το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχει την πολυτέλεια να περιμένει άλλο.
