Τα playoffs της Super League δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί για τον Ολυμπιακός, καθώς η μάχη για τη δεύτερη θέση παραμένει ανοιχτή. Ωστόσο, ανεξάρτητα από την τελική κατάταξη, η φετινή χρονιά αφήνει έντονη αίσθηση αποτυχίας στους «ερυθρόλευκους».
Η απώλεια ενός τίτλου από μόνη της δεν αρκεί για να χαρακτηριστεί μια σεζόν καταστροφική. Εκείνο που βαραίνει περισσότερο είναι η συνολική εικόνα της ομάδας μέσα στη χρονιά. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί η παρουσία στο UEFA Champions League, η οποία πρόσφερε κύρος και σημαντικές εμπειρίες, χωρίς όμως να καλύπτει τις σοβαρές αδυναμίες που παρουσιάστηκαν σε όλη τη διάρκεια της σεζόν.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, είναι άδικο να συγκεντρώνεται η κριτική πάνω στον Αγιούμπ Ελ Κααμπί. Ο Μαροκινός επιθετικός εξακολουθεί να αποτελεί τον πιο παραγωγικό παίκτη της ομάδας, έχοντας πετύχει 21 γκολ, παρά το γεγονός ότι σε ορισμένα κρίσιμα παιχνίδια δεν κατάφερε να αξιοποιήσει σημαντικές ευκαιρίες. Δύο ή τρία άστοχα τελειώματα δεν μπορούν να ακυρώσουν τη συνολική του προσφορά ούτε να τον μετατρέψουν στον βασικό υπεύθυνο της αποτυχημένης πορείας.
Η πραγματικότητα είναι πως τα προβλήματα του Ολυμπιακού ξεκίνησαν πολύ πριν από τα συγκεκριμένα παιχνίδια. Ο σχεδιασμός του ρόστερ αποδείχθηκε ελλιπής, με επιλογές παικτών που περισσότερο αποτέλεσαν ρίσκα παρά ουσιαστικές λύσεις. Αρκετές μεταγραφές δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα, ενώ οι κινήσεις του Ιανουαρίου αντί να ενισχύσουν την ομάδα, δημιούργησαν ακόμη μεγαλύτερη αστάθεια και μπέρδεψαν τη λειτουργία του συνόλου.
Παράλληλα, το βάρος της σεζόν έπεσε σε περιορισμένο αριθμό ποδοσφαιριστών, καθώς ουσιαστικές εναλλακτικές λύσεις δεν υπήρχαν. Την ίδια στιγμή, αρκετά βασικά στελέχη βρέθηκαν για μεγάλα διαστήματα μακριά από τον καλό τους εαυτό, χωρίς να υπάρχει επαρκές βάθος για να καλυφθούν τα κενά.
Σίγουρα, η συμμετοχή στο Champions League αύξησε τις απαιτήσεις και τη σωματική επιβάρυνση της ομάδας. Όμως ένας σύλλογος του μεγέθους του Ολυμπιακού όφειλε να έχει προετοιμαστεί κατάλληλα ώστε να ανταποκριθεί ταυτόχρονα στις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις και στη διεκδίκηση των εγχώριων τίτλων. Η αδυναμία διαχείρισης αυτής της πίεσης ανέδειξε τις ατέλειες του συνολικού πλάνου.
Ο Ελ Κααμπί μπορεί να πέρασε περίοδο ντεφορμαρίσματος — κάτι απολύτως φυσιολογικό για έναν επιθετικό — όμως δεν γίνεται να μετατραπεί σε αποδιοπομπαίο τράγο για μια χρονιά γεμάτη λανθασμένες αποφάσεις, αστοχίες στον σχεδιασμό και περιορισμένες λύσεις.
Η εύκολη στοχοποίηση ενός ποδοσφαιριστή ίσως εξυπηρετεί τη δημόσια συζήτηση, αλλά δεν αγγίζει την πραγματική αιτία της αποτυχίας.
