Η εικόνα της Εθνικής δεν προβληματίζει απλώς· εκθέτει. Και κυρίως εκθέτει τη διστακτικότητα ενός προπονητή που μοιάζει να φοβάται το αυτονόητο: να κάνει το βήμα μπροστά. Η ήττα από την Παραγουάη, ως αποτέλεσμα, περνά σε δεύτερη μοίρα. Αυτό που μένει είναι η αίσθηση στασιμότητας. Μια ομάδα χωρίς ένταση, χωρίς φρεσκάδα, χωρίς την παραμικρή διάθεση να γυρίσει σελίδα μετά από μια αποτυχία που θα έπρεπε να είχε ταρακουνήσει τους πάντες. Αντί για αυτό, βλέπουμε την ίδια συνταγή να επαναλαμβάνεται μηχανικά. Τους ίδιους ρόλους, τις ίδιες επιλογές, την ίδια λογική που μας έφερε μέχρι εδώ.
Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς δείχνει να εμπιστεύεται απόλυτα έναν κορμό που έχει ήδη δείξει τα όριά του. Δεν είναι κακό να έχεις βάση. Είναι, όμως, πρόβλημα να αρνείσαι να δεις ότι η βάση αυτή χρειάζεται ανανέωση. Όχι θεωρητικά, αλλά έμπρακτα. Όχι με δηλώσεις, αλλά με αποφάσεις.Η υπόθεση Κωνσταντέλια είναι ενδεικτική – και ταυτόχρονα αποκαλυπτική. Ένας από τους πιο ταλαντούχους Έλληνες ποδοσφαιριστές αντιμετωπίζεται ως συμπληρωματικός. Ως λύση ανάγκης. Ως αλλαγή. Και αυτό δεν είναι απλώς ποδοσφαιρικά ακατανόητο· είναι και επικίνδυνο για το μέλλον της ομάδας. Όταν ένα τέτοιο ταλέντο δεν βρίσκει χώρο, τότε το πρόβλημα δεν είναι ο παίκτης. Είναι η νοοτροπία.
Και αυτή η νοοτροπία έχει όνομα: ατολμία.
Ατολμία να σπάσουν οι ιεραρχίες.
Ατολμία να δοθούν τα κλειδιά στους νέους.
Ατολμία να γίνει το απαραίτητο restart.
Η «αρχή της παλαιότητας» συνεχίζει να λειτουργεί σαν άγραφος νόμος. Μόνο που στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν παίζεις με προϋπηρεσία, αλλά με απόδοση, ένταση και προοπτική. Και αυτή τη στιγμή, η προοπτική βρίσκεται ξεκάθαρα στη νέα γενιά.Η Ελλάδα δεν στερείται ταλέντου. Το αντίθετο. Έχει μια φουρνιά παικτών που μπορεί να αλλάξει επίπεδο την ομάδα. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει το θάρρος να τους εμπιστευτούν. Να αντέξουν τα λάθη τους. Να χτίσουν πάνω τους.
Γιατί κάποια στιγμή, οι ευθύνες πρέπει να αλλάξουν χέρια. Αν ο Γιοβάνοβιτς δεν τολμήσει να κάνει αυτό το βήμα τώρα, τότε πότε;
