Ο Φεντερίκο Βαλβέρδε βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση, αποτελώντας πλέον έναν από τους πιο κομβικούς ποδοσφαιριστές της Ρεάλ Μαδρίτης αλλά και της εθνικής Ουρουγουάης. Ωστόσο, η διαδρομή του μέχρι την κορυφή δεν ήταν καθόλου εύκολη, καθώς χρειάστηκε να ξεπεράσει ανασφάλειες και σημαντικές δυσκολίες.
Ο Ουρουγουανός μέσος θυμήθηκε το σοκ που ένιωσε όταν μπήκε για πρώτη φορά στα αποδυτήρια της «βασίλισσας», αλλά και στιγμές ντροπής που τον σημάδεψαν στα πρώτα του βήματα, αποκαλύπτοντας μια πιο ανθρώπινη πλευρά του εαυτού του.
Μιλώντας στο podcast «Terapia Picante», περιέγραψε πώς ένα παιδί από μια ταπεινή οικογένεια κατάφερε να διαχειριστεί την πίεση και την έκθεση, μετατρέποντας τις αδυναμίες του σε δύναμη και εξελισσόμενος σε ηγετική μορφή.
Παράλληλα, αναφέρθηκε σε ένα παλιό βίντεο από την εποχή που αγωνιζόταν στην Πενιαρόλ, το οποίο είχε γίνει viral λόγω της ιδιαίτερης φωνής του. Όπως εξήγησε, πίσω από εκείνη τη στιγμή κρυβόταν μια πραγματική δυσκολία, που επηρέασε την αυτοπεποίθησή του, την καθημερινότητά του και τον τρόπο επικοινωνίας του με τους άλλους.
Αναλυτικά όσα είπε:
Για το σοκ που ένιωσε όταν πήγε στη Μαδρίτη: «Ήταν μια τεράστια ντροπή, με διέλυσε. Σκέφτηκα: “Δεν ξέρω τι κάνω εδώ”. Όταν έφτασα στο πάρκινγκ, παρατήρησα ότι οι συμπαίκτες μου στην Καστίγια είχαν πολύ καλά αυτοκίνητα και εγώ μετά βίας μπορούσα να έχω ένα καλό, ενώ ήδη έπαιζα στην πρώτη ομάδα της Πενιαρόλ. Άρχισα να σκέφτομαι: “Πού μπλέκω;”. Μπήκα στα αποδυτήρια και είδα πανάκριβα ρούχα με μάρκες, κι εγώ δεν ήθελα να βγάλω τα ρούχα μου ή τα έβγαζα πολύ γρήγορα για να μην τα δουν. Ήταν ένα σοκ πραγματικότητας».
Για τη δύναμη των σουτ του και τους τραυματισμούς που προκάλεσε: «Έχω τραυματίσει τερματοφύλακες. Τραυμάτισα τον Λούκα Ζιντάν στον ώμο. Ήθελα να πεθάνω, νόμιζα ότι θα με διώξουν, τραυμάτισα τον γιο του Ζιντάν. Κάποιοι τερματοφύλακες έχουν τραυματιστεί από τα σουτ μου, κυρίως εξαρθρώσεις ώμου. Έχω πολύ λεπτά πόδια, δεν ξέρω από πού βγάζω τόση δύναμη».
Για το viral βίντεο με τη φωνή του: «Είχα ήδη πρόβλημα με τη φωνή μου. Όταν μιλούσα είχα ένα θέμα στον λαιμό και πάντα μου έλεγαν να κάνω επέμβαση. Ήμασταν μια ταπεινή οικογένεια και δεν είχαμε τα χρήματα για μια επέμβαση από τη μια μέρα στην άλλη. Νομίζαμε ότι ήταν κάτι της εφηβείας και ότι θα άλλαζε, αλλά δεν άλλαξε ποτέ. Δεν ξέρω πότε άλλαξε, αλλά τότε όχι. Τώρα ναι, δόξα τω Θεώ, αλλά τότε υπέφερα.
Μετά από εκείνη τη μέρα υπέφερα, γιατί ο κόσμος δεν ξέρει τι υπάρχει από πίσω, στο τέλος είναι ένα πρόβλημα. Είναι αστείο και σήμερα γελάω, αλλά τότε ήμουν παιδί. Με έκανε για πολλά χρόνια να μην τολμώ να μιλάω σε ομάδες με άτομα που δεν γνώριζα, γιατί ήξερα ότι είχα αυτό το μειονέκτημα. Ντρεπόμουν πολύ γιατί είχα αυτό το “ελάττωμα”.»
